با همه ی شعر و غـزل خـوانی ام
گـنگ تــریـن واژه ی عـرفـــانی ام
گــوی مـرا  طـاقت صبــری نـمــاند
کــز طلب عشق تــو چـوگـانی ام
در دل مـن تیــرگـی داغ هـــاست
گــرچـه پــر از هــاله ی  نورانی ام
فـخر مـن ایـن است که در عید تو
پیش قــدم هــای تــو قــربـانی ام
تــــو غـــزل معـــرفـت و  حـکـمـتی
من خـط نشنــاختـه ، سریـانی ام
شــاعــرم و  فـــال بــه نــامـت زدم
تــرسـم از آن اسـت بسـوزانـی ام
بــــاغ تـــو را  در همــه جـــا آبیــــار
نیست بــه جـز دیـده ی بـارانی ام
نـــاب تـــرین شعــر  همـی دانمـت
سخـت تــرین قــافیـه می دانی ام
عقـل ز دستـم شـده و ســایــه وار
در شُـرف بـی سـر و سـامــانی ام
پیـش بیـــا طـــالـع مــن را بخـــوان
تــا کــه بـدانی چــه پــریشـانی ام
مـفتـعلــن ، مـفتـعلــن ، فــاعــلات
حــرف دل و  مطـلـب پـــایـــانـی ام
رنـدم و بــا ایـن همـه سر در گمی
کُشـت تــو را روضـه ی طـولانی ام