عـرضه ی عشق نـمودی و شد ایـامی چـند
بـر گــدایــان درت نـیز رســان جـــامی چــند
طاق ابـروی تو خود قبله و محرابه ی ماست
با تو ای قبله ی جان ، کعبه ی احرامی چند
شـور و بی تــابی مـا را شرری هیچ نمــانـد
مـطرب عـشق بــزن ، نـغمه ی آرامی چـنـد
آنـکه در بـند تــو شد نیست امـیدش جـز تو
قـدرت شورش یک چند به صد حـامی چند؟
ای صبــایی که از آن کوچه ی ساقی گذری
دل مــا نیز تــو کـن شاد ، به پیغــامی چـند
گــر چــه نــاکــام شـدم در طلب کـوثر نـیـک
ارغـوان جـام بهشتی است و نـاکـامی چند
نـرگس از عـشوه فـروشی طـلب یــار نکــرد
تــا بـه کی از طلبش پیش کنم گـامی چند
مــا کـه از هـجر رخ یــار به تنـگ آمــده ایــم
شعـر حــافظ بـسرودیم بــه انــعــامی چـنـد
زاهــد از کـوچـه ی رنـدان بـه سلامت بگـذر
تــا خــرابـت نـکنـد صـحبـت بـــدنــامی چـند

ر.ت.ارغوان