با شوخی شراب

لرزید شوکران

بر تار و پود غربت زده ی شام آخرش

آبی ترین ترانه

بر روی ماه هاله بست

و نقاش چیره دست

تاریک تر ز شب

اندوه پر فسانه ی فانوس مرده را

چون سرسرای شب

تیره گون نمود

آویز قاف عشق بود

داس سپهر صبح

آن دم که من

بی هیچ منطقی

بر بوم زندگی

تنها فسانه ی دل را

گردن زدم

تا مسیر بادهای پیوسته

غریو خاموشی را فریاد کنند

در انحنای شب

سازی شکسته بود

شاعر به زال غزل حمله برده بود

وز لابلای یاس پیر

بادی به صورت شبنم وزیده بود

و ارغوان

نقش دامن پر چین عشق را

بی رنگ تر ز عدم

بر روی ساقه ی خورشید زخمه کرده بود

طرحی کشیده بود

پنجره لبخند می نمود ...

رند تبریزی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقدیم به ارغوان نقاش به پاس شعرهای زیبایش...