تـــا مـرا رحمـت آن گلــرخ رعنــا بـــاشد
خــاک کـویش بـه سرم تــاج ثـریــا باشد
گرچه بدنامی ما شهره شهر است ولی
ننگ مــا پــاکتـر از ننگ زلیخــا بـــاشد
دلق مستوری و مستی همه خود باخته ام
تــا که ساقی من آن یــار شکـرخا بـاشد
زنـده ام تــا بـه ابـد عشق نمیرد در من
کــه مـرا دلبـری از روح مسیحــا بـاشد
شعر حافظ نه شرابی است که بی من جوشد
زده ام فــالی و ایـن زمـزمـه ی مــا بــاشد
من چـو از خـاک لحد لاله صفت برخیزم
داغ سودای تـوام سرّ سویـدا بــاشد
آرزویی به دلم هست که تا جان دارم
دل مـــا در عطش دلبـر شیـدا بــاشد
جام مینایی می مایه ی مخموری نیست
رنــدی و مستی مـــا از رخ زیبـــا بـــاشـد

رند تبریزی