تبليغاتX
 

 

شكـــــوه روي تـــــو دل را كـنــد آواره ی كـــــويـــت
دمـــار از مـن بــر آوردي تـــو بــا آن خــال هنــدويت
وصــال روي شيــريـن را بــه كــامم زهــر گــرداندي
كه خود بي تيشه فرهادم به لطف سحر و جادويـت
اگــر من شهــره ي شهــرم بــه چشم بـد نيـالودن
حجــاب از روي خــود بــردار كه غوغا مي كند رويت
فغــان اي شهسـوار دل كــه چوگــان را تو استـادي
مـــرا گمـــراه عـــالـم كـــرد ، كـمـان تيـغ ابـــرويــت
ز وصف زلــف مشكيـنت مـن عـاجـز گشته ام ديگـر
ولــي حــافظ چــه خـوش گـويد ز تار سلسله مويت
من و بــاد صبــا مسكين ، دو سرگــردان بي حاصل
من از افسون چشمت مست و او از بـوي گيسويت
حـــرامم بـــاد اگــر جــامي ز دست خـــاكيـان گيـرم
كـه از صـد جـام جـم خـوشتر ، مــرا خـاك در كـويـت
الا اي رنــد تبـريـزي بــه طبع شعـر خـوش خـوانـدی
كـه مـرز كفـر و ديـن است ایـن حـديث يـار نيكـويـت

رند تبریزی

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت 21:55  توسط رند تبریزی  |